الطّبري ، التّاريخ ، 5 / 383 - 384 - عنه : بحر العلوم ، مقتل الحسين عليه السّلام ، / 155 ، 157 ؛ القزويني ، الإمام الحسين وأصحابه ، 1 / 122 - 123 ؛ المحمودي ، العبرات ، 1 / 348 ، 349 - 350 قال : وقدم ابن عبّاس في تلك الأيّام إلى مكّة . وقد بلغه أنّ الحسين عليه السّلام يريد أن يصير إلى العراق ، فأقبل حتّى دخل عليه مسلّما . فقال : جعلت فداك يا ابن بنت رسول اللّه ! إنّه قد شاع الخبر في النّاس وأرجفوا بأنّك سائر إلى العراق ، فبيّن لي ما أنت صانع ! فقال الحسين : نعم ، إنّي أزمعت على ذلك في أيّامي هذه إن شاء اللّه ولا قوّة إلّا باللّه . فقال ابن عبّاس رحمه اللّه : أعيذك باللّه من ذلك ! فإن تصر « 1 » إلى قوم قد قتلوا أميرهم وضبطوا

--> - گويد : وچون شب آمد ، يا صبح بعد ، عبد اللّه بن عبّاس پيش حسين آمد وگفت : « اى پسر عمو ! من صبورى مىنمايم ؛ امّا صبر ندارم . بيم دارم در اين سفر هلاك ونابود شوى . مردم عراق قومي حيله‌گرند . به آنها نزديك مشو . در همين شهر بمان كه سرور مردم حجازي . اگر مردم عراق چنان‌كه مىگويند ، تو را مىخواهند ، به آنها بنويس كه دشمن خويش را بيرون كنند . آن‌گاه سوى آنها رو . اگر به جز رفتن نمىخواهى ، سوى يمن رو كه آن‌جا قلعه‌ها ودرّه‌ها هست . سرزمينى پهناور است ودراز . پدرت آن‌جا شيعيان دارد واز كسان بركنارى . به مردم نامه مىنويسى ودعوتگران مىفرستى . در اين صورت ، اميدوارم كه آنچه را مىخواهى ، بىخطر بيابى . » حسين بدو گفت : « اى پسر عمو ! به خدا مىدانم كه نصيحت‌گويى مشفقى ؛ ولى من مصمم شده‌ام وآهنگ رفتن دارم . » ابن عبّاس گفت : « اگر مىروى ، زنان وكودكانت را مبر ! به خدا مىترسم چنان كشته شوى كه عثمان كشته شد وزنانش وفرزندانش أو را مىنگريستند . » گويد : پس از آن ابن عبّاس گفت : « چشم ابن زبير را روشن مىكنى كه أو را با حجاز وامىگذارى واز اين‌جا مىروى . امروز چنان است كه با وجود تو ، كس به أو نمىنگرد . به خدايى كه جز أو خدايى نيست ، اگر مىدانستم كه اگر موى پيشانيت را بگيرم تا مردم بر من وتو فرآهم آيند به رأى من كار مىكنى ، چنين مىكردم . » گويد : آن‌گاه ابن عبّاس از پيش وى برفت . پاينده ، ترجمهء تاريخ طبري ، 7 / 2964 - 2966 ( 1 ) ( 1 - 1 ) وقع في النّسخ : فإنّك تصير - كذا .